كيفيت استدلال به اين احاديث : از اينكه ائمه ( ع ) ما را به رواة حديث و ثقات مكتبشان ارجاع دادهاند بدست مىآوريم كه قول اينها حجت و جايز الاخذ است و گرنه اين ارجاعات لغو بود و از حكيم صادر نمىشد مقدار دلالت : از سرتاسر اين طائفه از احاديث بوضوح استفاده مىكنيم كه قول ثقه حجت است چه عدل امامى باشد و چه نباشد چه خود عامل باشد يا نه بلكه بعضى از اين روايات تصريح كرده بود به جواز عمل به روايات عامه از على ( ع ) آرى فقط دو حديث از امام دهم تصريح داشت كه معالم دينشان را از غير شيعيان ما اخذ نكنيد كه آن هم به زودى توجيه شده و مخالفتى با بقيه نخواهد داشت .
دسته چهارم :
احاديثى كه ما را به استماع احاديث ، حفظ آنها ، عمل به آنها ، نقل آنها براى ديگران ، نوشتن آنها در كتابها و پراكندن آنها در ميان انسانها تشويق و تحريص مىكنند همانند اين حديث متواتر نبوى كه فرمود : من حفظ على امتى اربعين حديثا بعثه اللّه فقيها عالما يوم القيامة كه همين حديث سبب شد تا دانشمندان اسلامى كتابهائى تحت عنوان اربعين حديثا بنويسند كه به اربعينيات معروف شدند و از جمله آنها اربعين شيخ بهائى ره است كه شيخ در آغاز اربعين خود مىگويد : دلالت اين حديث بر حجيت خبر از دلالت آيهء نفر كمتر است چنان كه در آيه نفر از اين راه استفاده شد كه حالا كه بر كوچكنندگان انذار واجب است چه به صورت خبر واحد و چه متواتر پس بر شنوندگان هم واجب است قبول كردن و الّا وجوب انذار لغو است همچنين در حديث مذكور هم دارد حفظ على امتى يعنى حفظ كند و به امت من برساند چه به صورت خبر واحد يا متواتر پس معلوم مىشود كه خبر واحد حجت است و گرنه اين سخن لغو مىبود و از جمله احاديثى كه پيرامون كتب حديثى شيعه
شرح رسائل (فارسى) — صفحة 135
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص١٣٥