مىشود آنگاه به باور خودش عمل مىكند نه به تعبّد فالآية اجنبية عما نحن فيه .
ان قلت : آيه در مقام مدح است و سريع الاعتقاد بودن صفتى مذموم است و استحقاق مدح ندارد پس نتوان آيه را بدين معنا تفسير كرد .
قلت : سريع الاعتقاد بودن و لو من جهات اخرى مذموم باشد ولى از جهت اينكه حاكى از حسن ظن طرف به مؤمنين و نشانهء عدم اتهام نبى اكرم مؤمن را مىباشد از اين زاويه كاملا ممدوح است و با مقام آيه متناسب است .
و ثانيا : تصديق در يك تقسيم به دو قسم منقسم مىشود :
1 - تصديق قولى : يعنى اظهار الصدق لسانا يعنى به زبان مىگويد :
سلّمنا و تو راست مىگوئى ولى برطبق اين خبر اقدام ننموده و وارد عمل نمىشود بلكه در مقام عمل با احتياط تام و كامل حركت مىكند .
2 - تصديق عملى : يعنى عملا گوينده را تصديق كردن و به خبر وى عملا ترتيب اثر دادن و جامهء عمل پوشيدن و آن را واقعا نازل به منزله علم قرار دادن .
حال مراد از تصديقى كه در باب حجيت خبر مطرح است عبارتست از تصديق عملى يعنى ترتيب اثر كه مثلا زراره گفت : قال الامام ( ع ) يجب الجمعة ، شخصى در خارج برود و جمعه را اتيان كند و يا گفت : يحرم استعمال الدخانيات ، شخصى عملا آن را ترك كند و . . . . درحالىكه مراد از تصديق در آيهء شريفه ، تصديق قولى است يعنى اظهار القبول ، فما قصد لم يقع و ما وقع لم يقصد .
سؤال : از كجا مراد از تصديق در آيه ، تصديق قولى است ؟
جواب : شواهد فراوان داخلى و خارجى داريم :
شاهد اول : آيه فرموده :
أُذُنُ خَيْرٍ لَكُمْ
يعنى پيامبر گوش خير است براى