( 24 ) ( نمّامى و سخنچينى )
مسألهء بيست و چهارم از مجموعهء مسائل نوع رابع ، در رابطه با يكى ديگر از كارهايى است كه در اسلام تحريم شده است [ و ضمنا از امورى نيست كه اكتساب از طريق آن مرسوم و متعارف باشد ، پس ذكر آن در زمرهء مكاسب محرّمه از قبيل ذكر غيبت و كذب و . . . استطردادى است ] و آن مسألهء نميمه يعنى سخنچينى و آتش بيار معركه بودن است و در اين رابطه سه بحث مطرح است :
1 - بحث موضوعى : دو تعريف براى نمّامى ذكر مىكنند :
1 - معناى اخصّ : مشهور گفتهاند : نمّامى عبارتست از نقل قول مقول عنه نزد مقول فيه .
توضيح اينكه فرض كنيد آقاى زيد در حضور بكر نسبت به آقاى خالد سخنى گفته [ مثلا عيبى از عيوب او را گفته يا او را تهديد به ضرب و قتل . . . كرده ] و آقاى بكر اين سخنان را از زيد گرفته و وقتى به حضور خالد رسيد نقل قول كرده و مى گويد : فلانى يعنى زيد در حق شما چنين و چنان گفت و بدين وسيله خالد را نسبت به زيد خشمگين مىسازد و كينهء زيد را در دل خالد مىكارد و متقابلا سخنانى را از خالد گرفته و به زيد مىرساند در اينجا بكر را ناقل گويند ، زيد را