هم هست . ] به سند خودش از حفص بن غياث از امام صادق عليه السّلام از پدر بزرگوارش از آباء گرامش از على عليه السّلام مىخوانيم :
رسول خدا صلى اللّه عليه و آله فرمود : هر كس برادر دينى خود را در حضور و مواجههاش مدح كند و پشتسر او غيبت كند ، عصمت و حرمت ميان آن دو بريده مىشود و ديگر غيبتكننده نزد غيبت شونده هيچ حرمتى ندارد . « 1 »
حديث ديگر : امام باقر عليه السّلام فرمود : چه بد بندهاى است كسى كه دو چهره و دو زبان دارد و با آن دو ، برادرش را در حضور و شهود مدح و ثناى زياد مىكند و در غيبت گوشت او را مىخورد يعنى غيبت مىكند ، ويژگى اين عبد عاصى آنست كه : اگر مغتاب به نعمتى برسد او حسد مىكند و اگر مبتلا به بليّهاى شود او را خوارش مىكند . « 2 »
مطلب هفتم : [ اطلاق غيبت بر بهتان ]
قوله : و اعلم : كلمهء غيبت و اغتياب گاهى بر غيبت مصطلح يعنى بيان عيبى كه در مغتاب وجود دارد ، اطلاق مىشود كه تا به حال بحث شد و گاهى هم غيبت بر بهتان اطلاق مىشود و بهتان آنست كه عيبى را كه در شخص نيست ، به او نسبت دهيم ، و حرمت بهتان از حرمت غيبت غليظتر است ، چون بهتان جامع ميان افتراء و كذب ، با هتك حرمت و غيبت است ، پس دو عقاب دارد .
و ممكن است كسى بگويد : تعدّد اسباب موجب تعدّد مسببّات است و در اينجا سه عنوان هست پس بايد سه عقاب باشد :
1 - عنوان كذب و افتراء .
هامش
( 1 ) امالى الصدوق ص 466 مجلس 85 حديث / 21 .
( 2 ) وسايل الشيعه ج 8 ص 582 باب 143 حديث / 2 .