ارضيّه مؤثر نداند ، بلكه صرفا و صرفا منظورش از نظر و مطالعه در نجوم اين باشد كه اگر به نظرش خير آمد و طالع خير را ديد ، فال نيك زده ، و بگويد : انشاء الله اين سفر براى ما سفر ظفرمندانهاى خواهد بود و به اميد خدا و با توكّل بر خدا مىروم ، و اگر طالع شر را ديد و بذهنش رسيد كه مبادا در اين سفر متضرر شود ، صدقهاى داده و با آن هر بلاى احتمالى را دفع كند و با تكيه بر دعا و صدقه و . . .
سفر رود و يا اقدام به كارى كند ، اين گونه نظر در نجوم و تنجيم حرام نيست و اشكالى ندارد . و روايتى هم كه از محاسن برقى از پدرش از ابن ابى عمير از عمرو بن اذينة از سفيان بن عمر از امام هفتم ( ع ) نقل شده ، دالّ بر همين معنى است كه نظر بدون قضاوت مذكور بلكه به منظور صدقه دادن و . . . بلامانع است .
راوى گويد : من مردى بودم كه در ستارگان نظر مىكردم و آنها را به خوبى مىشناختم و طالع خير و شر را مىشناختم ، و از اين بابت گاهى در دلم شبههاى ايجاد مىشد و دچار وسوسهاى مىشدم [ كه نكند واقعا فلان ستاره يا وضع فلكى مؤثر باشد و سفر براى من شرّ باشد و . . . ] و لذا جريان را به عرض امام هفتم ( ع ) رساندم و به حضرتش شكايت بردم ، حضرت فرمودند : هنگامىكه از اين بابت [ بابت نظر در نجوم و مشاهدهء طالع ] نگرانىاى برايت حاصل شد ، وسوسهاى پيدا كردى ، پس به اولين مستمند كه مىرسى صدقهاى بده و پس از آن بگذر و به سفر كه مىخواستى برو و بدان كه خداوند هر خطرى را از تو به بركت صدقه دفع خواهد كرد . « 1 »
قوله : و لو حكم : اگر كسى در نجوم مطالعه داشته باشد و براساس محاسبات نجومى حكم كند به اينكه ميان حادثات ارضيه و اوضاع فلكيّه رابطه وجود دارد امّا نه اين صورت كه فلان وضع فلكى مستقلّ در تأثير است و علت تامّهء تأثير در فلان حادثهء
هامش
( 1 ) محاسن برقى ص 349 حديث 26 ، و وسائل الشيعه ج 8 ص 273 باب 15 حديث 3 .