مذكر و تذكّر مؤنث ، يعنى مردى كار زنانه كند و با مرد ديگر ازدواج كند و مفعول واقع شود [ آنگونه كه در ينگه دنيا اين امر قانونى شده و با اين قانون شرمآور روى قوم لوط را سفيد كردهاند ] و زنى كار مردانه كند يعنى با زن ديگر مساحقه نمايد [ دو زن فرج خود را به يكديگر بمالند تا خوششان بيايد و انزال كنند . ]
2 - قدرى دامنهء حديث را توسعه داده و بگوئيم : منظور پيامبر ( ص ) از تشبّه ، اين باشد كه مردى كارهاى زنانه بكند ، يعنى مفعول واقع شود ، يا لباسهاى زنانه بپوشد به قصد اينكه شبيه زنان شود ، حركات و اطوار زنانه از خود بروز دهد ، خضوع در قول به خرج دهد و آنچه را كه زنان بالطبع دوست دارند به قصد تشبّه به آنان انجام دهد ، و متقابلا زنى كارهاى مردانه بكند يعنى با زن ديگر مساحقه كند ، يا لباس مردان را به قصد تشبّه به آنان بپوشد و بر خلاف طبع از كارهاى مردانه خوشش بيايد .
3 - باز هم قدرى فراتر رفته و بگوئيم : منظور نبىّ اكرم ( ص ) از تشبّه ، مجرّد تلبّس مرد به لباس زن و پوشيدن زن لباس مرد را باشد ولو قصد تشبّه هم نداشته و به قصدهاى ديگر اين كار را بكنند .
حال مدّعا همين سوّمى است كه مجرّد لبس لباس جنس مخالف حرام است يا نه ؟ ولى روايت نبوى تنها به درد احتمال اوّل و حدّاكثر احتمال دوّم مىخورد زيرا كه در روايت تعبير به متشبهين و متشبهات شده كه از باب تفعّل هستند و مصدر آنها تشبّه است ، و تشبّه از عناوين قصديّه است و بهمعناى : خود را شبيه ديگرى كردن است .
گاهى گفته مىشود : فلانى شبيه فلانى است اينجا قصد مطرح نيست ، ولى گاهى مىگوئيم فلانى خود را شبيه فلانى كرد كه اين شبيه كردن ، فعل اختيارى است و بدون قصد محال است ، و چون عنوان تشبّه به كار رفته لذا ظهور در صورت اوّل و دوّم دارد ، و به درد احتمال سوّم نمىخورد پس دلالت آن بر مدّعا
شرح مكاسب (فارسى) — صفحة 471
مساهمون: على محمدى خراسانى
ص٤٧١