تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 491

مساهمون:

ص٤٩١
التَّدْبيرُ في تَصاريفِ الصِّفاتِ لَكَ ، فَمَنْ تَفَكَّرَ في ذلِكَ رَجَعَ تدبير و چاره‌جويى در پيداكردن صفاتى براى تو ، دچار گمراهى و سرگردانى شده است ؛ هر كس در مورد صفاتت انديشه كند طَرْفُهُ إِلَيْهِ حَسيراً ، وَعَقْلُهُ مَبْهُوتاً مَبْهُوراً ، وَفِكْرُهُ مُتَحَيِّراً . درمانده و خسته از اين كار برمىگردد ، و عقلش ناتوان و شگفت‌زده و انديشه‌اش سرگردان مىشود ؛ أَللَّهُمَّ فَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً مُتَواتِراً مُتَوالِياً مُتَّسِقاً مُسْتَوْثِقاً يَدُومُ اى خدا ؛ پس ، تمام حمد و سپاس‌ها را مخصوص تو مىدانم ؛ حمد و سپاسى پى در پى ، متّصل ، همراه و محكم به هم چسبيده ، كه وَلايَبيدُ غَيْرَ مَفْقُودٍ فِي الْمَلَكُوتِ ، وَلا مَطْمُوسٍ فِي الْعالَمِ ، دايمى باشد و قطع نشود و در ملكوت نيز ناپديد نشود ، و در جهان آفرينش محو و نابود نشود ، وَلا مُنْتَقَصٍ فِي الْعِرْفانِ ، فَلَكَ الْحَمْدُ حَمْداً لاتُحْصى مَكارِمُهُ و از نظر شناخت نيز كم نداشته باشد ؛ پس ، سپاس و ستايشى كه مكرمت‌ها و خوبىهايش را نتوان برشمرد سزاوار توست ، فِي اللَّيْلِ إِذا أَدْبَرَ ، وَفِي الصُّبْحِ إِذا أَسْفَرَ ، وَفِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ ، و تو را سپاس هنگامى كه شب پشت مىكند و هنگامى كه صبح طلوع مىكند ؛ در دريا و خشكى ، وَبِالْغُدُوِّ وَالْآصالِ ، وَالْعَشِيِّ وَالْإِبْكارِ ، وَالظَّهيرَةِ وَالْأَسْحارِ . و صبح و شام ، و در شبانگاه و بامدادن و در ظهر و سحرگاهان . أَللَّهُمَّ بِتَوْفيقِكَ أَحْضَرْتَنِي النَّجاةَ ، وَجَعَلْتَني مِنْكَ في وَلايَةِ بارالها ؛ با توفيقت مرا نجات بخشيدى ، و در دائرهء حفظ و حراست خود سرپرستى و نگه‌دارى كردى ، الْعِصْمَةِ ، لَمْ تُكَلِّفْني فَوْقَ طاقَتي إِذْ لَمْ تَرْضَ مِنّي إِلّا بِطاعَتي ، بيش از طاقت و توانم براى من وظيفه‌اى نگذاشتى ؛ زيرا ، تنها فرمان‌برداريت را از من خواستى تا مورد رضايتت قرار گيرم . فَلَيْسَ شُكْري وَإِنْ دَأَبْتُ مِنْهُ فِي الْمَقالِ ، وَبالَغْتُ مِنْهُ فِي بنابراين ، سپاسگزارى و تشكّر من از تو ( هر چند در گفتار خسته شوم ، و نهايت توانم را در انجام آن به كار بگيرم ) نخواهد توانست الْفِعالِ بِبالِغِ أَدآءِ حَقِّكَ ، وَلا مُكافٍ فَضْلَكَ ، لِأَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ لا حقّت را ادا كند و هم‌پايهء فضل تو باشد ؛ زيرا ، تو خدايى هستى كه إِلهَ إِلّا أَنْتَ ، لَمْ تَغِبْ عَنْكَ غآئِبَةٌ ، وَلا تَخْفى عَلَيْكَ خافِيَةٌ ، معبودى جز تو نيست ؛ هيچ پنهان‌شده‌اى از تو پنهان نشده است ، و هيچ چيز پوشيده و مخفى نيز بر تو پوشيده نيست ،