اللَّهِ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
( 5 )
خدا ؛ هر آئينه در اين نشانه هاست هر صبركننده را ( بر بلاء ) ، شكرگوينده را ( بر آلاء ) .
تفسير : نشانيها ، يعنى معجزات را مشاهده نمودند ، كه به « آيات تسعه » مشهور است ؛ يا مراد از « آيات » تورات است . « ياد ده به آنها روزهاى خدا را » يعنى وقايع آن ايّام را بر آنها ياد كن كه زير بار شدايد و رنجها بودند ، و خداوند از آن نجات بخشيد ، و عنايت خود را ارزانى فرمود ؛ زيرا ، از شنيدن اين دو حال ، بندگان شكيبا و شاكر عبرت مى گيرند ؛ هنگام مصيبت اضطراب ، و وقت آسايش غرور نمى كنند « 1 » .
پيشينان نيز از اين جهت كامياب شده بودند كه بر شدايد صبر ، و بر نعماى الهى ( ج ) شكر مى كردند :
« وَ تَمَّتْ كَلِمَتُ رَبِّكَ الْحُسْنى عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ بِما صَبَرُوا ، وَ دَمَّرْنا ما كانَ يَصْنَعُ فِرْعَوْنُ وَ قَوْمُهُ وَ ما كانُوا يَعْرِشُونَ »
( اعراف ، ركوع 16 ) .
وَ إِذْ قالَ مُوسى لِقَوْمِهِ اذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ أَنْجاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذابِ
و ( ياد كن ) آن وقت كه گفت موسى قوم خود را ياد كنيد نعمت خدا را بر خويش ، چون خلاص كرد شما را از كسان فرعون ؛ مى رسانيدند به شما بد عذاب ؛
هامش
( 1 ) . غرور پيدا نمى كنند . مغرور نمى شوند .