گرديد ، مطابق آن ، صيحهء آسمانى تذكار يافت ؛ گويا از يك فرياد عذاب الهى ( ج ) كافّهء « 1 » آوازهاى ايشان ناپديد گرديد ؛ در ركوع 10 ، سورهء شعراء چون اين گفتار آنها نقل شد كه
« فَأَسْقِطْ عَلَيْنا كِسَفاً مِنَ السَّماءِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ »
يعنى ، تو اگر صادقى ، پاره اى از آسمان را بر ما فرود آر ! مقابل آن عذاب
« يَوْمِ الظُّلَّةِ »
ذكر گرديد .
أَلا بُعْداً لِمَدْيَنَ كَما بَعِدَتْ ثَمُودُ
( 95 )
آگاه باش ، دورى باد مدين را ؛ چنان كه دور افتادند ثمود .
تفسير : هردو از صيحه هلاك شدند .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا مُوسى بِآياتِنا وَ سُلْطانٍ مُبِينٍ
( 96 )
و هر آئينه فرستاديم موسى را با نشانه هاى خود و به دليل روشن ؛
تفسير : مراد از نشانه ها ( معجزات ) آن نه آيت است كه در
« وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسى تِسْعَ آياتٍ »
ذكرشده ؛ در آنها بر معجزهء عصا كه از همه ظاهر و قاهر بود
« سُلْطانٍ مُبِينٍ »
يعنى سند واضح اطلاق شد ؛ يا از « سلطان مبين » مراد آن دلايل روشن است كه حضرت موسى ( ع ) دربارهء توحيد و وجود و ساير صفات الهى ( ج ) در محضر فرعون عرضه داد « 2 » ، و جاى ديگر از آنها ذكر مىشود . ممكن است مراد از
« سُلْطانٍ مُبِينٍ »
معنى لغوى آن باشد ، يعنى غلبهء آشكارا ؛ زيرا در قبال فرعون هميشه غلبه آشكار و فيروزى صريح به موسى - عليه السلام - نصيب مى گرديد .
إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ فَاتَّبَعُوا أَمْرَ فِرْعَوْنَ وَ
بسوى فرعون و جماعهء او ؛ پس پيروى كردند فرمان فرعون را ؛ و
هامش
( 1 ) . همهء ، همگى
( 2 ) . عرضه كرد ، ارائه داد ،