منيع و استوار مى داشتم ؛ يعنى مرا خانواده و جمعيّت در اينجا مى بود ! حضرت پيغمبر ما - صلّى اللّه عليه و سلّم - فرمايد : « يرحم اللّه لوطا ، لقد كان يأوى الى ركن شديد » خدا بر لوط رحمت كناد ؛ بى شك وى پناهگاهى استوار به دست مى آورد ؛ يعنى خداى مهربان ؛ امّا ، در آن وقت از فرط افسردگى و دل تنگى بدان سو متوجّه نشد ، و بى اختيار به اسباب ظاهرى چشم دوخت . پيغمبرانى كه پس از لوط - عليه السلام - مبعوث شدند ، همه داراى قبايل و جماعات بزرگ بودند .
قالُوا يا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ
گفتند ( فرشتگان ) : اى لوط ، هر آئينه ما فرستادگان پروردگار توايم ! هرگز نمى رسند به تو ؛
تفسير : چون اضطراب و قلق لوط از حد متجاوز شد ، مهمانان وى گفتند : اندوهگين مباش ؛ ما فرشته و فرستادهء خدائيم ؛ آمده ايم كه آنها را هلاك و تباه گردانيم ؛ اينها نمى توانند به ما زيانى وارد كنند ، و به تو صدمتى رسانند !
در تفاسير است : آنها دروازه را شكستند ، يا كوشش كردند از راه ديوار فرودآيند .
جبرئيل به فرمان الهى ( ج ) لوط را جدا كرد ، و بازوى خود را اندكى بسوى آنها حركت داد ؛ قوم لوط كور شدند ، و همه يكباره فرياد برآوردند : بگريزيد ؛ مهمانان لوط ساحران بزرگاند !
فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَ لا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُها ما أَصابَهُمْ
پس ببر كسان خود را به پاره اى از شب ، و بايد كه در پس ننگرد هيچكس از شما مگر زن تو ؛ به درستى كه رسنده است او را آنچه رسد ايشان را ؛