تفسير : بر دودمانى كه خدا ( ج ) اين قدر ميامن و رحمات فرودآورده ، و مشاهدهء چندين معجزه و خارقه « 1 » اتفاق افتاده ، اين امر چگونه مايهء تعجّب آنها مىشود ؟ ! تعجّب آنا مايهء شگفتى است ؛ شايسته آن است كه به شنيدن بشارت ، به جاى تعجّب به تمجيد و تحميد خدا ( ج ) پردازند ؛ ذاتى كه همه محامد و محاسن در حضرت وى جمع است .
تنبيه : بعضى محقّقين نوشته اند ؛ درود شريف كه در نماز خوانده مىشود ، از الفاظ اين آيت اقتباس شده .
فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْراهِيمَ الرَّوْعُ وَ جاءَتْهُ الْبُشْرى يُجادِلُنا فِي قَوْمِ لُوطٍ ( 74 ) إِنَّ إِبْراهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ ( 75 ) يا إِبْراهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هذا إِنَّهُ قَدْ جاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَ إِنَّهُمْ آتِيهِمْ عَذابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ
( 76 )
پس چون رفت از ابراهيم ترس ، و آمدش بشارت ؛ جدال مى كرد با ما در باب قوم لوط .
هر آئينه ابراهيم برده بار ، بسيار نرم دل ، رجوع كننده به خدا بود .
اى ابراهيم ، روى بگردان از اين خيال ؛ به درستى كه ( حال اين است ) آمده است فرمان پروردگار تو ؛ و هر آئينه اين جماعه آينده است برايشان عقوبتى بازناگرديده .
هامش
( 1 ) . خارق العاده