وَ لَوْ أَنَّهُمْ رَضُوا ما آتاهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ سَيُؤْتِينَا اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ رَسُولُهُ إِنَّا إِلَى اللَّهِ راغِبُونَ
( 59 )
و اگر بتحقيق ايشان راضى مىشدند به آنچه داده ايشان را اللّه و رسول او ؛ و مىگفتند : كافيست ما را اللّه ( زود ) خواهد داد به ما اللّه از فضل خود و رسول او ؛ بىشك ، ما خاص به اللّه رغبت كنندگانيم !
تفسير : بهتر اين است هرچه را خدا ( ج ) به وسيلهء پيغمبر خويش ارزانى فرموده مسلمان بر آن شاد و قانع باشد و بر خداى متعال توكّل كند و بداند كه وى هرچه خواهد به فضل خويش كرامت مىكند ، غرض متاع فانى دنيا را نصب العين خويش نگرداند ، تنها قرب و رضاى حضرت ربّ العزّه را خواستگار بود ، به دولت ظاهر و باطن كه از بارگاه احديّت مىرسد مطمئن و مسرور باشد .
إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ وَ فِي الرِّقابِ وَ الْغارِمِينَ وَ فِي
جز اين نيست كه زكات صرف كرده مىشود به فقرا ، و مساكين و به كاركنانى كه مقرّرند به تحصيل آن و به آن گروهى كه تأليف كرده مىشود دلهاى ايشان ، و صرف كرده مىشود در آزادى گردنها و در ( اداء دين ) تاوان دهندگان ؛ و در