عِنْدَ اللَّهِ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ
( 187 )
نزد خداست ، و ليكن بسى از مردمان نمىدانند .
تفسير : از طرز سؤال اينها برمىآيد كه گويا در باب آن حضرت ( ص ) چنان گمان مىبرند كه آن حضرت - صلّى اللّه عليه و سلّم - در تحقيق و تفتيش و پىبردن اين مسئله مشغول بودهاند ، و بعد از تفحص و كاوش به علم آن رسيدهاند ؛ حال آنكه اين علم مخصوص به اللّه تعالى است ؛ جلّ جلاله .
بايد دانست كه انبياء - عليهم السّلام - هيچگاه راجع به معلومات چيزى كه خداى متعال بنابر مصلحتى از تفتيش آن منع كرده باشد ، در صدد كنجكاوى نمىبرآيند « 1 » ؛ و در اختيار آنها نيست كه هرچه را بخواهند به كوشش معلوم كنند ؛ وظيفهءشان اين است كه علوم و كمالات بىشمارى را كه از طرف خدا ( ج ) قابل افاضه باشد ؛ به كمال سپاسگزارى و قدرشناسى بپذيرند ؛ امّا ، اكثر عوام كالانعام ، اين اسرار و غوامض را نمىدانند .
قُلْ لا أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لا ضَرًّا إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ وَ لَوْ كُنْتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَ ما مَسَّنِيَ السُّوءُ
بگو : مالك نيستم براى خود نفعى و نه ضررى را ، مگر آنچه خواسته است خدا ؛ و اگر دانستمى غيب را ، هرآئينه بسيار جمع كردمى از جنس منفعت ، و نرسيدى به من هيچ بدى ؛
هامش
( 1 ) . برنمىآيند :