دريا به شكار ماهى عادت داشتند .
إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعاً وَ يَوْمَ لا يَسْبِتُونَ لا تَأْتِيهِمْ كَذلِكَ نَبْلُوهُمْ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ
( 163 )
چون از حد مىگذشتند در روز شنبه ؛ وقتى كه مىآمد به ايشان ماهيان ايشان روز شنبه ايشان ، ظاهر بر روى آب ؛ و روزى كه ( تعظيم ) شنبه نمىكردند ، نمىآمد به ايشان ؛ همچنين آزموديم ايشان را به سبب آنكه فسق مىكردند .
تفسير : خداوند ( ج ) روز شنبه شكار را به يهود حرام گردانيده بود . باشندگان « 1 » « ايله » به نافرمانى و تجاوز از حكم عادى بودند « 2 » ، و از طرف خدا مورد آزمايش سخت واقع شدند ؛ زيرا ، روز شنبه ماهى به كثرت پيدا مىشد ، و بر سطح دريا شنا مىكرد ، و به روزهاى ديگر مفقود مىشد ؛ آخر ، طاقت آنها طاق گرديده ، مقابل حكم صريح الهى ( ج ) به حيله پرداختند ، و جوىهايى جدا كرده ، حوضها ساختند ؛ چون به روز شنبه ماهى در حوضهاى ساختگى آنها جمع مىشد ، راه برآمدن را مسدود مىكردند ، و فرداى آن ماهى مىگرفتند ؛ تا شكار به روز شنبه صادق نشود ! گويا ، خواستند ، معاذ اللّه ، خدا را فريب دهند . عاقبت ، در اين جهان به كيفر رسيدند ، و به صورت بوزينگان ذليل مسخ شدند ؛ و ظاهر شد كه از حيله و مكر به حضور الهى ( ج ) كارى ساخته نمىشود .
هامش
( 1 ) . ساكنان
( 2 ) . عادت داشتند ،