قالَ ابْنَ أُمَّ إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي فَلا تُشْمِتْ بِيَ الْأَعْداءَ وَ لا تَجْعَلْنِي مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ
( 150 )
گفت : اى پسر مادر من ، هرآئينه مردم كمزور داشتند مرا ؛ و نزديك بود كه بكشند مرا ؛ پس شاد مگردان بر من دشمنان را ، و مگردان مرا با قوم گنهگار ( ستمگاران ) .
تفسير : اگرچه هارون - عليه السّلام - برادر عينى حضرت موسى - عليه السّلام - است ؛ مگر نسبت وى به مادر بدان جهت بود كه به نرمى و مهربانى آماده گردد . در اين آيت ، بيان معذرت هارون است : خلاصه ، من به اندازهء توان خود آنها را داناندم ؛ ليكن مرا هيچ اهمّيّت ندادند ؛ برعكس به قتل من آماده شدند ! اكنون ، تو از اين كار دشمنان را موقع مده « 1 » كه بر من شاد شوند و هنگام عتاب و خشم در زمرهء ظالمانم شامل مگردان . « 2 »
قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَ لِأَخِي وَ أَدْخِلْنا فِي رَحْمَتِكَ وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ
( 151 )
گفت : اى پروردگار من ، بيامرز مرا ، و برادر مرا ؛ و داخل كن ما را در رحمت خود ؛ و تو مهربانترين مهربانانى .
تفسير : تجاوز و خطاى اجتهاد كه در شدّت غضب از من صادر شده ، اگرچه نيّت من در
هامش
( 1 ) . فرصت به دست دشمنان مده
( 2 ) . داخل مگردان .