برآرد ، و نه هيچ گونه فديه و معاوضه قبول مىشود . بالفرض اگر گنهكارى تمام دنيا را عوض دهد ، و نجات خويش را طلبد ، نجات يافته نمىتواند « 1 » .
أُولئِكَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِما كَسَبُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ
( 70 )
آن جماعت ، آنانند كه گرفتار شدند به آنچه كسب كردند ، ايشانراست آشاميدنى از آب جوشان ، و عذاب درددهنده ، به سبب آنكه كافر بودند .
تفسير : در آيت گذشته ، خاص حكم اجتناب بود از مجلس كسانى كه دربارهء آيات الهى طعن و استهزاء و جدال ناحق برپا مىكردند ؛ در اين آيت ، ارشاد به ترك صحبت و مجالست عامّهء اينگونه مردم است ؛ امّا ، باوجوداين ، حكم است كه از نصيحت خوددارى نكنند ، تا آنها از عاقبت خويش آگاه شوند .
قُلْ أَ نَدْعُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَ لا يَضُرُّنا وَ نُرَدُّ عَلى أَعْقابِنا بَعْدَ إِذْ هَدانَا اللَّهُ كَالَّذِي
بگو : آيا مناجات كنيم بجز خدا چيزى را ، كه نه نفع دهد ما را ، و نه زيان رساند ما را ، و بازگردانيده شويم بر پاشنههاى خود ، بعد آنكه راه راست نموده ما را خدا ؛ مانند كسى كه
هامش
( 1 ) . نمىتواند نجات بيابد .