فَذُوقُوا الْعَذابَ بِما كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
( 30 )
پس بچشيد عذاب را ( بسبب آنكه كافر مىشديد ) به عوض كفر خود !
تفسير : چون حقيقت در مقابل ديدگان آشكار شود ، و از اعتراف به بعث بعد الموت و امثال آن چاره نماند ، گفته خواهد شد كه : لذّت انكار حقيقت و كفر بالمعاد را بچشيد !
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قالُوا يا حَسْرَتَنا عَلى ما فَرَّطْنا فِيها وَ هُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى ظُهُورِهِمْ أَلا ساءَ ما يَزِرُونَ
( 31 )
به درستى كه زيان كردند آنان كه تكذيب كردند ملاقات خداى را ؛ تا چون بيايد بديشان قيامت ، ناگهان گويند : اى حسرت ما ، بر آنچه تقصير كرديم در حيات دنيا ! و ايشان بردارند گناهان خود را بر پشتهاى خود ؛ آگاه شويد ؛ بد چيزى است آنچه برمىدارند !
تفسير : بزرگترين شقاوت انسان اين است كه از لقاى خدا ( ج ) انكار ورزد ، و اين مقصد عالى و بزرگ زندگى را دروغ انگارد ؛ حتّى ، هنگامى كه مرگ يا رستاخيز بر وى طارى شود ، بيهوده كفّ افسوس به هم سايد ، و گويد : من در زندگانى دنيا و آمادگى براى قيامت چه تقصيرى ورزيدهام كه تلافى نمىشود ! آنگاه ، از افسوس و حسرت چيزى ساخته نمىگردد ، و اين تحسّر نابههنگام ، از بار گران جرايم و شرارت كه پشت وى را خم نموده تحفيف نمىكند .