ايشان نداشته باشيد .
إِلَّا الَّذِينَ يَصِلُونَ إِلى قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ أَوْ جاؤُكُمْ حَصِرَتْ صُدُورُهُمْ أَنْ يُقاتِلُوكُمْ أَوْ يُقاتِلُوا قَوْمَهُمْ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَسَلَّطَهُمْ عَلَيْكُمْ فَلَقاتَلُوكُمْ فَإِنِ اعْتَزَلُوكُمْ فَلَمْ يُقاتِلُوكُمْ وَ أَلْقَوْا إِلَيْكُمُ السَّلَمَ فَما جَعَلَ اللَّهُ لَكُمْ عَلَيْهِمْ سَبِيلًا
( 90 )
مگر كسانىكه پيوست شوند به سوى قومى كه ميان شما و ايشان عهد است ، يا بيايند نزد شما حال آنكه تنگ شده سينههايشان كه قتال كنند با شما يا قتال كنند با قوم خود ؛ و اگر بخواهد خدا البتّه تسلّط مىدهد ايشان را بر شما ؛ پس ضرور با شما مىجنگيدند ؛ پس اگر يكسو شوند از جانب شما ، و قتال نكنند با شما ، و القا كنند به شما پيغام صلح را ، پس ندا ده خدا شما را بر ايشان راهى .
تفسير : بنابر مداراى ظاهرى از بستن و كشتن آنها دست مبرداريد « 1 » ، مگر در دو حال :
يكى اينكه با قومى كه شما پيمان صلح بستهايد ، آنها نيز ميثاق صلح داشته باشند ، پس در اين حال اينها نيز داخل صلحاند ؛ دوّم كسانى باشند كه از جنگ عاجز آمده با شما صلح نموده باشند ، و عهد بسته باشند كه به طرفدارى قوم خود با شما و به طرفدارى شما با قوم خود نجنگند ، و به اين عهد خويش استوار باشند ؛ شما با چنين مردم مجنگيد ، و صلح آنها را بپذيريد ، و اين را احسان
هامش
( 1 ) . دست برمداريد ،