اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً
( 64 )
خدا ؛ و اگر ايشان آنگاه كه ستم كردند بر خويشتن ، آمدند نزديك تو ، پس آمرزش خواستند از خدا ، و آمرزش خواست به ايشان پيغمبر ، هر آئينه مىيابند خدا را پذيرندهء توبه ، مهربان .
تفسير : خداى تعالى پيغمبرى را كه بسوى بندگان خويش فرستاده ، براى اين است كه موافق حكم الهى ( ج ) فرمودهء وى را بپذيرند ؛ بنابران « 1 » ، لازم بود كه اين مردم ارشادات پيغمبر ( ص ) را از ابتدا بدون درنگ به جان و دل مىپذيرفتند ، و اگر بعد از ارتكاب گناه متنبّه شده از خدا ( ج ) طلب مغفرت مىكردند ، و حضرت پيغمبر ( ص ) هم برايشان از خدا ( ج ) مغفرت مىخواست ، خداوند توبهءشان را قبول مىكرد . مگر « 2 » آنها تمرّد ورزيدند ؛ طورىكه اوّل از حكم پيغمبر ( ص ) كه حكم او بعينه حكم خداست بازگشتند ، و باز وقتى كه دچار خجالت و و بال گرديدند هم متنبه و تائب نشدند ، بلكه به گناه ديگر كه عبارت از قسمهاى دروغ و تأويلات بىمعنى بود پرداختند ؛ پس چنين اشخاص چگونه لايق مغفرت شده مىتوانند « 3 » ؟ !
فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما
پس قسم است به پروردگار تو ، كه ايمان نمىآرند تا حكم گردانند ترا در
هامش
( 1 ) . بنابراين
( 2 ) . ليكن
( 3 ) . چگونه مىتوانند لايق مغفرت بشوند ؟ !