إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدِ افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
( 48 )
هر آئينه خدا نمىآمرزد كه شريك گردانيده شود به او ، و مىآمرزد ماسواى شرك ، هركه را كه بخواهد ؛ و هركه شريك گيرد به خدا ؛ به تحقيق ، افترا كرده گناه بزرگ را .
تفسير : مشرك شايستهء بخشايش نيست ، و جزاى آن جاويد است ؛ البته جرايم كه از شرك فروتر است قابل مغفرت مىباشد ؛ چه كبيره باشد ، چه صغيره ؛ هركه را خدا ( ج ) خواهد بيامرزد ؛ گناهان صغيره و كبيرهء وى را با عذاب و يا بدون عذاب مىبخشد . اينجا به اين طرف اشارت است كه چون يهود به كفر و شك مبتلايند ، نبايد اميدوار مغفرت باشند .
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَكِّي مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا
( 49 )
آيا نديدى بسوى كسانىكه تزكيه مىكنند نفسهاى خود را ؟ ! بلكه خدا پاك مىگرداند كسى را كه خواهد ؛ و ستم نمىشود به قدر رشتهاى كه در ميان دانهء خرماست .
تفسير : يعنى ، با اين همه آلودگى به كفر و شرك و معايب ، خويشتن را پاك و برگزيده تصور مىكنند ؛ حتّى خود را ابناء اللّه و احباء اللّه جلوه مىدهند ! كه اين جز سخن دروغ و بيهوده چيزى نيست . هركه را خدا ( ج ) خواهد طاهر و مقدّس مىگرداند ؛ گفتههاى يهود مايهء طهارت