نَقِيراً
( 53 )
مقدار نقطهء كه بر خستهء خرماست .
تفسير : يهود به خيال خود ، پيغمبرى و سيادت مذهبى را ميراث خويش مىپنداشتند ، و تنها خود را سزاوار آن مىدانستند ؛ اتّباع پيغمبر عرب را عار مىشمردند ؛ و مىگفتند : اگر چندى پادشاهى ديگران را باشد ، باك ندارد ؛ آخر از آن ما است ؛ اين آيت در آنباره فرود آمد .
مطلب آيت اين است : كجا يهود از سلطنت بهره دارد ؟ هرگز ندارد ! اگر يهود حكمران گردد ، به اندازهء خردل ( يا نقطهء كوچكى كه بر پشت هستهء خرماست مىباشد ) چيزى نمىدهند ؛ يعنى چندان بخيلاند كه در سلطنت خويش نيز كوچكترين چيزى را به بينوائى نمىدهند .
أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً
( 54 )
بلكه حسد مىكنند بر مردم ؛ بر آنچه داده ايشان را خدا از فضلش ؛ به تحقيق دادهايم به آل ابراهيم كتاب و علم ؛ و داديم به ايشان سلطنت بزرگ .
تفسير : بلكه يهود هنگامى كه فضل و انعام الهى ( ج ) را به حضرت پيغمبر ( ص ) و اصحابش ديدند ، در حسد مىسوزند ! اين امر دالّ بر بيخردى آنهاست ؛ زيرا ما به خانوادهء ابراهيم ( ع ) كتاب و علم داديم ، و سلطنت عظمى عنايت كرديم ؛ يهود چگونه بر نبوّت و عزّت پيغمبر حسد مىبرند ، و انكار مىنمايند ؟ اكنون نيز اين امتياز در خانهء ابراهيم است !