تفسير : زنان پارسا و خداترس شوهران خود را فرمان مىبرند ؛ در غياب شوهر ، موافق حكم الهى ( ج ) و رضاى شوهر خويش ، نفس خود و مال شوهر را حفظ مىكنند ؛ و در حفظ ناموس خود و مال شوهر هرگز خيانت نمىورزند .
وَ اللَّاتِي تَخافُونَ نُشُوزَهُنَّ فَعِظُوهُنَّ وَ اهْجُرُوهُنَّ فِي الْمَضاجِعِ وَ اضْرِبُوهُنَّ
و زنانى كه مىترسيد از بدخوئىشان ؛ ( پس ) پند دهيد ايشان را ؛ و جدا كنيد ايشان را در خوابگاه ؛ و بزنيد ايشان را .
تفسير : هرگاه زنى با شوهر بدخوئى و ستيزه كند ؛ اوّلّا ، شوهرش به زبان بفهماند و پند دهد ؛ اگر اصلاح نشود ، در مرتبهء دوّم ، مرد در همان خانه جدا بخوابد « 1 » ؛ اگر باز هم نپذيرد ، در مرتبهء سوّم ، او را بزند ؛ امّا ، نه چنانكه نشان ضرب بماند ؛ يا استخوان وى بشكند ؛ هر تقصيرى مرتبتى دارد كه موافق آن تأديب و تنبيه به عمل آيد ؛ و هر سه مرتبه در اين آيت مذكور است ؛ زدن مرتبه آخرين است ؛ در گناه اندك ، زدن جايز نيست ؛ و در قصور مزيد ، باك ندارد ؛ امّا ، استخوان نشكند ، و اثر زخم باقى نماند .
فَإِنْ أَطَعْنَكُمْ فَلا تَبْغُوا عَلَيْهِنَّ سَبِيلًا إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلِيًّا كَبِيراً
( 34 )
( پس ) اگر اطاعت كنند ، تجسس مكنيد بر ايشان راه الزام را ؛ هر آئينه خدا هست از همه بلند ، بزرگ .
تفسير : اگر زنان به پند ؛ و بعد فراش ؛ و ضرب ؛ از بدخوئى و نافرمانى بازآيند ، و ظاهرا به
هامش
( 1 ) . با همسرش در يك اتاق ولى جدا بخوابد ؛