فَإِنْ تابا وَ أَصْلَحا فَأَعْرِضُوا عَنْهُما إِنَّ اللَّهَ كانَ تَوَّاباً رَحِيماً
( 16 )
پس اگر آن دو توبه كردند ، و اصلاح نمودند خود را ؛ پس اعراض كنيد از آنها ؛ هر آئينه خدا پذيرندهء توبه ، مهربان است .
تفسير : يعنى اگر بعد از اين از كار بد ( زنا و لواطت ) تائب شوند ، و اعمال خويش را اصلاح نمايند ؛ ديگر آنها را تعقيب مكنيد ، و از زجر و آزار ايشان اعراض نمائيد ؛ چون خدا ( ج ) پذيرندهء توبهء بندگان و بر ايشان مهربان است ؛ شما نيز چنين كنيد .
إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً
( 17 )
جز اين نيست كه قبول توبه بر خداست ( از روى تفضّل ) براى كسانىكه مىكنند كار بد به نادانى ، باز توبه مىكنند در نزديكى ؛ ( پس ) آن گروه ، مىبخشد خدا بر ايشان ( مىپذيرد توبهء ايشان را ) ؛ و هست خدا دانا ، با حكمت .
تفسير : بدون شبهه ، توبه چيزى است كه خداوند ( ج ) به واسطهء آن جرايم بزرگ ، چون زنا و لواطت را نيز مىبخشايد ؛ چنان كه در آيت سابق گذشت ؛ امّا ، بايد در نظر داشت كه خدا ( ج ) در اصل ، اجابت توبهء كسانى را بر ذمّت فضل خويش قرار داده كه به نادانى گناه صغيره يا كبيره از ايشان سر زده باشد ؛ و همين كه بر سيّئات اعمال خويش آگاه شدهاند از آن نادم و تائب