پنداشته ، مطابق آن عمل كنيد .
وَ آتُوا الْيَتامى أَمْوالَهُمْ وَ لا تَتَبَدَّلُوا الْخَبِيثَ بِالطَّيِّبِ وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَهُمْ إِلى أَمْوالِكُمْ إِنَّهُ كانَ حُوباً كَبِيراً
( 2 )
و بدهيد به كودكان پدر مرده مالهايشان را ؛ و بدل مكنيد مال بد را به مال خوب ؛ و مخوريد مالهايشان را با مالهاى خود ؛ هر آئينه آن هست گناهى بزرگ .
تفسير : به اولياء و سرپرستان كودكان پدر مرده حكم است كه چون آنها بالغ شوند ، مالشان را به خودشان بسپارند . اثناى توليت ، به جاى چيزهاى خوب چيزهاى خراب و زبون را در مال يتيم شامل نسازند ، و مال خود را با مال يتيم آميخته نخورند ؛ مثلا ، ولّى مىتواند يتيم را در خوراك با خويش مشترك و شامل گرداند ، امّا نه چنان كه به وى زيان برسد ، و به بهانهء شركت مال يتيم را بخورد ، و از آن استفاده نمايد ؛ زيرا ، خوردن مال يتيم گناهى سخت بزرگ است . شايد از اينجهت حكم كودك پدر مرده ، در احكام متعلّق به ارحام ، پيشتر ذكر شده ، كه يتيم بنابر بىكسى ، درماندگى و بيچارگى خويش ، به رعايت و پرستارى و مهربانى بيشتر نيازمند است ؛ از اينجهت ، مال يتيم را به تبديل و شركت خوردن نيز ، ممنوع قرار داده شده ؛ و آينده در آيات متعدّد راجع به يتيمان چندين حكم ارشاد شده است ، كه اهتمام مذكور آشكارا از آن معلوم مىشود . اين احكام و تأكيدات ، دربارهء تمام يتيمان است ؛ امّا دربارهء يتيمى كه قرابت دارد ، بيشتر تأكيد شده ، و اين است شأن نزول و سبب ربط بين الآيات كه به عرف و عادت نيز موافق مىباشد ؛ زيرا ، اولياى ايتام غالبا كسانى مىباشند كه بيشتر به آنها قرابت دارند .
وَ إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتامى فَانْكِحُوا ما طابَ لَكُمْ مِنَ النِّساءِ مَثْنى وَ ثُلاثَ وَ رُباعَ
و اگر ترسيديد كه عدل نتوانيد در حق دختران پدر مرده ؛ پس نكاح كنيد كسى را كه خوش آيد به شما از زنان ، دودو و سهسه و چارچار ؛