عفو و غضب و شدّت ضرور است ، مىتوان آن را از نصوص شرعيّه معلوم كرد . شايد مقصد آيت كريمه در اين مقام آن باشد كه گستاخى و شرارت كافران و منافقان ، شما را چندان در خشم و ستيز نيارد كه از اندازه تجاوز كنيد ! هنوز شنيدن چيزهاى زياد و تحمّل مشقّات بزرگ پيش راه شماست ؛ بايد مقابل آن به صبر و استقلال آماده باشيد . به زندگانى جهان كه جز فريب چيزى نيست ، غافل مشويد ؛ كه خدا ( ج ) شما را به نثار مال و جانتان مورد ابتلا قرار مىدهد .
وَ إِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثاقَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ لَتُبَيِّنُنَّهُ لِلنَّاسِ وَ لا تَكْتُمُونَهُ فَنَبَذُوهُ وَراءَ ظُهُورِهِمْ وَ اشْتَرَوْا بِهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَبِئْسَ ما يَشْتَرُونَ
( 187 )
و ( ياد كن ) وقتى كه گرفت خدا عهد اهل كتاب را ؛ كه هر آئينه بيان كنيد آن را به مردم ، و پنهان مكنيد آن را ؛ پس ، انداختند آن را پس پشت خود ، و خريدند بدل آن بهاى اندك ؛ پس چه بد است آنچه مىستانند
تفسير : از علماى اهل كتاب عهد گرفته شده بود كه احكام الهى ( ج ) را به مردم آشكارا بيان كنند ؛ و چيزى را از آن پنهان ندارند ؛ به تحريف و تغيير معنى آن را تبديل منمايند ؛ امّا ، آنها بر آن هيچ اعتنائى ننمودند ؛ و براى نفع قليل دنيوى عهد خود را شكستند ؛ و احكام شريعت را تغيير دادند ؛ و در آيات الهى ( ج ) تحريفات لفظى و معنوى كردند ؛ و مژدهء آمدن پيغمبر آخر الزمان ( ص ) را ، كه اظهارش از همه بيشتر ضرور بود ، بيشتر مخفى داشتند ، و چندانكه در صرف مال بخل ورزيدند ؛ در نشر علوم بيشتر امساك كردند . منشأ اين بخل ، بدون محبّت مال و متاع « 1 » ؛ و جاه و جلال دنيوى ، چيزى نبوده ؛ ضمنا ، به علماى مسلمانان نيز ، تنبيه فرمود كه در محبّت دنيا چنين نكنند .
هامش
( 1 ) . بجز محبّت مال و متاع ،