الَّذِينَ اسْتَجابُوا لِلَّهِ وَ الرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ ما أَصابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَ اتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 172 ) الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
( 173 )
كسانىكه قبول كردند حكم خدا و پيغمبر را ، پس از آنكه رسيد ايشان را زخم ؛ به كسانىكه نيكوكارى كردند از ايشان ، و پرهيزگارى نمودند ، ثواب بزرگ است .
كسانىكه گفت به ايشان مردم : ( هر آئينه ) مردم به تحقيق ( لشكر ) جمع كردند براى مقابلهء شما ، پس بترسيد از لشكر ! ( پس ) زياد كرد ( قوّت بخشيد ، اين سخن ) ايمانشان را ؛ و گفتند :
كافيست به ما خدا ، و خوب كارساز است .
تفسير : ابو سفيان را هنگام مراجعت از احد به مكّه ، در راه انديشه فراگرفت كه خطاى بزرگ كرديم كه مسلمانان را مجروح و شكست خورده گذاشته برگشتيم ! مشورتشان بر آن قرار يافت كه به مدينه بازگردند ، و اين داستان را به پايان رسانند ! حضرت پيغمبر ( ص ) شنيد ، و اعلان نمود كه هركه ديروز در جنگ با ما بود ، امروز به تعقيب دشمن آماده باشد ! مجاهدين اسلام با وجودى كه به تازگى جراحات برداشته بودند ، به نفير عام خدا ( ج ) و پيغمبر وى ( ص ) بلاوقفه برآمدند ، پيغمبر ( ص ) با جمعيّت مجاهدين به مقام « حمراء الاسد » كه در هشت ميلى مدينهء طيّبه واقع است ، رسيد . ابو سفيان چون شنيد كه مسلمانان در تعقيب وىاند سخت رعب و