چرا مانند دلاوران ، در ميدان كارزار ، مرگ باشرف و عزّت را ترجيح نمىدهند ؟ !
وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ( 169 ) فَرِحِينَ بِما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ وَ يَسْتَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بِهِمْ مِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 170 ) يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ وَ أَنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنِينَ
( 171 )
و مپندار كسانى را كه كشته شدهاند در راه خدا ، مردگان ؛ بلكه زندگاناند ؛ نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند .
شادمانند به آنچه داده است ايشان را خدا ، از فضل خود ؛ و شاد مىشوند به آنان كه تا هنوز نپيوستهاند به ايشان ، از پس ايشان ؛ براى اينكه نيست هيچ خوفى بر ايشان ، و نه ايشان محزون مىشوند .
شاد مىشوند به نعمت خدا ، و فضل او ؛ و به آنكه خدا ضايع نمىكند مزد مؤمنان را .