إِذْ هَمَّتْ طائِفَتانِ مِنْكُمْ أَنْ تَفْشَلا وَ اللَّهُ وَلِيُّهُما وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ( 122 ) وَ لَقَدْ نَصَرَكُمُ اللَّهُ بِبَدْرٍ وَ أَنْتُمْ أَذِلَّةٌ فَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
( 123 )
آنگاه كه قصد نمودند دو طائفه از شما كه بزدل شوند ، و خدا مددگار ايشان بود ؛ و خاص بر خدا ( پس ) بايد توكّل كنند مؤمنان .
و به تحقيق مدد كرده است به شما اللّه به جنگ بدر ، و شما كم زور بوديد ؛ پس بترسيد از خدا ، تا شما شكر كنيد .
تفسير : در اين آيت ، واقعهء احد تذكار شده است .
اين واقعه چنان بود كه در رمضان سال دوّم هجرى در مقام بدر ، ميان سپاه قريش و مسلمانان مجاهد ، معركهء كارزار گرم شد . در اين جنگ هفتاد تن از سرداران قريش مقتول ، و به همين تعداد اسير گرديدند . اين شكست فاحش كه منجرّ به تباهى و خوارى بود ، آتش انتقام قريش را دامن زد ؛ نزديكان سرداران مقتول غيرت عرب را به هيجان آوردند ، و به مكّيان استغاثه كردند ، و گفتند : همان مالى را كه كاروان تجارتى از شام آورده و سبب جنگ بدر گرديده است ، همه را نذر اين مهم نمايند ، تا ما از محمّد و رفقاى او انتقام كشتگان را گرفته بتوانيم « 1 » ! اين پيشنهاد ، از طرف همه مورد قبول واقع شد . در سال سوّم هجرى ، قبايل متعدّد به امداد قريش ، و حمله بر مدينه ، لشكر كشيدند ؛ حتّى زنان نيز در اين امر شركت جستند ، تا هنگام ضرورت مردان را بر سر غيرت آورده ، از هزيمت بازدارند .
هامش
( 1 ) . تا ما بتوانيم . . . انتقام كشتگان را بگيريم !