تفسير : چون هدايت از ضلالت متمايز شد ؛ هركه گمراهى را گذارد ، و در هدايت چنگ زند ، چنان چيزى نيرومند و استوار را گرفته كه در آن انديشهء شكستن نيست . خدا ( ج ) اقوال ظاهرى را خوب مىشنود ؛ نيّت و ارادات باطنى را نيك مىداند ؛ خيانت و فساد يا حسن نيّت و خلوصيّت كسى بر حضرت او پوشيده نيست .
اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ ( 257 ) أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَاجَّ إِبْراهِيمَ فِي رَبِّهِ أَنْ آتاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِي
اللّه مددكار است مؤمنان را ؛ بيرون مىآرد ايشان را از تاريكىها به سوى روشنى ؛ و آنان كه كافر شدند ، دوستان ايشان شيطان است ؛ بيرون مىآرند ايشان را از روشنى به سوى تاريكىها ؛ آن گروه اهل دوزخند ، ايشان در آنجا جاويداند .
آيا نديدى به سوى كسى كه مخاصمه كرد با ابراهيم دربارهء پروردگارش ، از اين وجه كه داد او را خدا پادشاهى ؛ چون گفت ابراهيم : پروردگار من آن است كه زنده مىگرداند