وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 233 ) وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً
و بترسيد از اللّه ، و بدانيد هر آئينه اللّه به آنچه مىكنيد نيك بيناست .
و كسانى كه بميرند از شما و بگذارند زنان را ، بايد انتظار برند زنان به نفسهاى خود چار ماه و ده روز ؛
تفسير : سابق عدّت طلاق به قدر مدّت سه حيض قرار يافته بود ؛ اكنون امر شد كه در عدّت موت ، چهار ماه و ده روز انتظار كشند ؛ اگر در اين مدّت معلوم شد كه زن حمل ندارد ، نكاح آن جايز است ؛ ورنه ، بعد از وضع حمل ؛ اين مسئله در سورهء طلاق مشروحا ذكر مىشود ؛ در حقيقت ، ايّام عدّت كه به قدر سه حيض يا چهار ماه و ده روز معيّن شده ، از آن جهت است كه انتظار حمل برده شود و به درستى هويدا گردد .
فَإِذا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلا جُناحَ عَلَيْكُمْ فِيما فَعَلْنَ فِي أَنْفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ
پس چون پوره برسند به ميعاد عدّت خويش ، پس نيست هيچ گناهى بر شما در آنچه كنند در حقّ خود ، موافق قاعدهء شرعى ( به وجه پسنديده ) ؛
تفسير : چون عدّت زنان بيوه كه در حال عدم حمل ، چهار ماه و ده روز ؛ و در حال وجود حمل ، انقضاى مدّت حمل ؛ معيّن شده ، به سر رسد ؛ اگر آنها به نكاح مشروع ازدواج نمايند ، هيچ