عَنْ دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطاعُوا
از دينتان ؛ اگر توانند ؛
تفسير : تا وقتى كه شما بر دين حق ثابت و استواريد ، مشركان از قتال و خلاف شما دست نمىكشند ؛ چه در حرم كعبه باشد ، چه در شهر حرام ؛ چنان كه مشركان در عمره حديبته ، نه حرمت حرم را رعايت كردند ، و نه ماه حرام را ؛ بلكه محض « 1 » از طريق عناد به قتال آماده شدند ، و نخواستند كه مسلمانان به كعبهء مكرّمه مشرّف گردند و عمره را ادا كنند . طعن و تشنيع چنين معاندان ارزش و اهمّيّتى ندارد ؛ مسلمانان چرا نسبت به ورود شهر حرام از قتال آنها منصرف شوند ؟ !
وَ مَنْ يَرْتَدِدْ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَيَمُتْ وَ هُوَ كافِرٌ فَأُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
( 217 )
و هركه برگردد از شما از دين خود ، پس بميرد در حالى كه او كافر باشد ، پس آن گروه كسانىاند كه ضايع شده اعمال ايشان در دنيا و آخرت ؛ و آن مردم اهل آتشاند ، ايشان در آن جاويدانند .
تفسير : از دين اسلام بازگشتن ، و تا پايان زندگانى بر ارتداد خويش استوار بودن ، بلايى بزرگ است ؛ زيرا ، اعمال خوبى كه در تمام عمر كردهاند همه بر باد مىشود ، و از هرگونه خير و رستگارى بىنصيب مىشوند ؛ جان و مال و ناموس آنها ضايع مىشود ، نكاحشان فسخ ، و از ميراث محروم مىشوند ، نه شايستهء ثواب آخرت باشند ، و نه از عذاب ابدى دوزخ رستگار
هامش
( 1 ) . فقط