را مجال آن نيست كه جز ذات مقدس وى معبودى بدست آرد ، و يا به جز بارگاه احدّيت او از ديگرى اميدوار باشد چون آيهء
« وَ إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ »
فرود آمد كافران مكّه در تعجّب شدند كه چگونه و به چه دليل تنها ذات واحدى بتواند خداى جهانيان شود ، و كارخانهء تكوين را نظام بخشد ؟ آيهء كريمهء
« إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ
- الاية » نازل شد و خداوند علامات قدرت خويش را بر جهانيان بيان فرمود .
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ الْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِما يَنْفَعُ النَّاسَ وَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ السَّماءِ مِنْ ماءٍ فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ بَثَّ فِيها مِنْ كُلِّ دَابَّةٍ وَ تَصْرِيفِ الرِّياحِ وَ السَّحابِ الْمُسَخَّرِ بَيْنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
( 164 )
هر آئينه در آفرينش آسمانها و زمين و اختلاف شب و روز و كشتىهائيكه ( گرفته ) مىرود در دريا به آنچه سود مىدهد مردم را ، و آنچه فرو فرستاده اللّه از طرف آسمان از آب ، پس زنده گردانيد به آن زمين را پس از مرگ آن ؛ و پراگنده ساخت در زمين از هر جنبنده ؛ و در تقليب بادها ، و در ابر رام كرده شده ميان آسمان و زمين ؛ هر آئينه دلايل است مر گروهى را كه خرد دارند .
تفسير : در آفرينش آسمان بىستون با اين همه رفعت و فراخى ؛ خلقت زمين با اين همه پهناورى و استوارى ، و گستردن آن بر روى آب ؛ اختلاف شب و روز در كوتاهى و درازى ؛