ليكن خداوند ، بندگان صالحش را در ذكر خود ، تأييد مىكند . از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است كه فرمود :
« خداوند سبحان مىفرمايد : هرگاه بدانم كه آنچه بر بندهء من غالب است ، پرداختن به من است ، شهوت و خواست او را در تقاضا و مناجات خود قرار مىدهم ، و اگر بندهء من چنين بود و مىخواست كه غفلت كند ، من ميان او و غفلت حايل مىشوم ، اينها هستند بندگان حقّ من و اينها قهرمانان حقيقى اند و اينها همانهايى هستند كه هرگاه بخواهم اهل زمين را از سر كيفر به نابودى رسانم آن كيفر را به سبب وجود اين قهرمانان از ايشان دور مىگردانم . « 1 » »
سوم - ترس ، هنگام ياد خدا :
الف - خداوند مىفرمايد :
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَاناً وَعَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ « 2 » .
« مؤمنان ، كسانى هستند كه چون نام خدا برده شود خوف بر دلهايشان چيره گردد و چون آيات خدا بر آنان خوانده شود ايمانشان افزون گردد و بر پروردگارشان توكّل مىكنند . »
بدين ترتيب مؤمنان با ذكر خداوند جوشش پيدا مىكنند ؛ ذكرى كه صرفاً الفاظى بر زبان نيست ، بلكه معناى آن آگاهى نسبت به نعمتهاى الهى است .
ب - خداوند مىفرمايد :
الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَالصَّابِرِينَ عَلَى مَا أَصَابَهُمْ . . . « 3 » .
« آنان كه چون نام خدا برده شود در دل بترسند و بدان هنگام كه به آنها مصيبتى رسد شكيبائى يابند . . . »
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 90 ، ص 162 ، روايت 42 .
( 2 ) - سورهء انفال ، آيهء 2 .
( 3 ) - سورهء حجّ ، آيهء 35 .