وَلَا تَكُن مِنَ الْغَافِلِينَ « 1 » .
« پروردگارت را در دل خود به تضرّع و ترس ، آهسته و آرام ، صبحگاهان و شامگاهان ، ياد كن و از غافلان مباش . »
پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مىفرمايد : « وَاذْكُر رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ يعنى با حالت بيچارگى وَخِيفَةً يعنى هراس از كيفر او دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ يعنى آهستهتر از قراءت نماز بِالْغُدُوِّ والآصَالِ يعنى صبح و شام . « 2 » »
پ - هنگامى كه شيطان بنده را در امرى به فراموشى مىاندازد ، بنده ، خداوند را به خاطر مىآورد تا پس از گناه ، باز به سوى او باز گردد و از مكر و فريب شيطان ، رهايى يابد . خداوند مىفرمايد :
. . . وَاذْكُر رَّبَّكَ إِذَا نَسِيتَ . . . « 3 » .
« . . . و چون فراموش كنى پروردگارت را به يادر آور . . . »
ت - براى اينكه ذكر خدا ما را در ستيز زندگى توشه دهد ، بايد آن را بسيار ، بازگوييم ، بويژه هنگامى كه شب بر ما تاريك مىشود و خطر دشمنان ، فزونى مىگيرد يا هنگامى كه روز ، شكوفا مىشود و ما به پرتو هدايت الهى و يارى او در گرفتاريهاى زندگى نيازمند مىشويم . خداوند مىفرمايد :
. . . وَاذْكُر رَبَّكَ كَثِيرَاً وَسَبِّحْ بِالعَشِيِّ وَالْإِبْكَارِ « 4 » .
« . . . و پروردگارت را فراوان ياد كن و در شبانگاه و بامداد او را تسبيح گو . . . »
ششم - رستگارى ، ميراث ذكر الهى :
هنگامى كه زبان ، گوياى ذكر الهى مىشود و دل بدان آرام مىگيرد و زندگى بشر ، رنگ خدايى به خود مىپذيرد ، آدمى به درجهء رستگارى مىرسد و اين همان سعادت
هامش
( 1 ) - سورهء اعراف ، آيهء 205 .
( 2 ) - بحارالانوار ، ج 90 ، ص 151 ، روايت 37 .
( 3 ) - سورهء كهف ، آيهء 24 .
( 4 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 41 .