اوّل - ياد خدا ، ارزشى ايمانى :
الف - ياد خدا ارزشى ايمانى است و بيان كنندهء پيوند ميان بنده و خداست ، زيرا خداوند مىفرمايد :
الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ « 1 » .
« آنان كه ايمان آوردهاند و دلهايشان به ياد خدا آرامش مىيابد . آگاه باشيد كه دلها به ياد خدا آرامش مىيابد . »
بدين ترتيب ايمان ، ذكر الهى و آرامش قلب را درپى خواهد داشت .
ب - ايمان همان تسليم در برابر حق است و انسان ، هنگامى كه خود را به خداوند سبحان ، تسليم مىكند و او را با نامهاى نيكو مىخواند ، به عدالت و رحمت او آرامش خاطر مىيابد و پى مىبرد كه سرانجامش به سوى اوست . اينها همه ، آرامش را در جان و اطمينان را در دل او مىنشاند و به همين سبب ، مؤمن خداوند را بسيار ياد مىكند كه اين ياد كردن ، او را در رويارويى با وسوسهها و پندارها ، ( كه شاعران غير مؤمن را احاطه كرده ) يارى مىرساند .
خداوند متعال ( بعداز بيان حال شاعرانى كه در هر وادى سرگردانند ) مىفرمايد :
إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَكَرُوا اللَّهَ كَثِيراً . . . « 2 » .
« مگر آنان كه ايمان آوردند و كارهاى شايسته كردند و خدا را فراوان ياد كردند . . . »
پ - از همين جاست كه مؤمنان در هيچ حالى از ذكر خدا باز نمىمانند و خدا را در نماز به هنگام قيام ، ياد مىكنند ، و هرگاه ضعف يا بيمارى يا ترس ، آنها را از اين كار واداشت در نماز ، نشسته خدا را ياد مىكنند ، حتّى اگر مجبور باشند ، با دراز كشيدن بر زمين ، نماز را به جاى مىآورند و خداى را در حالى ياد مىكنند كه بر پهلوى خويش دراز كشيدهاند . خداوند مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - سورهء رعد ، آيهء 28 .
( 2 ) - سورهء شعراء ، آيهء 227 .