بخش اوّل - ياد خدا ، ارزشى ايمانى
ياد خدا ، ارزشى ايمانى است ، آنجا كه دل در « اسماء اللَّه الحسنى » - نامهاى نيك خدايى - به تدبّر مىنشيند و با آنها آرام مىگيرد ( براى مثال ، رحمت و حكمت او ) . يك مؤمن در هيچ حال از ياد خدا باز نمىماند بلكه پيوسته در آفرينش آسمانها و زمين وحكمت اين آفرينش مىانديشد و با ياد خدا از وسوسههاى شيطان و طوفانهاى شهوات و فشارهاى گوناگون در امان مىماند .
ياد خدا هراسى را در دل مؤمنان برمىانگيزد كه برخاسته از جلال و عظمت خدايشان است .
ياد « اسماء اللَّه » صبح و شام در دل مؤمن برقرار است . اين ياد ، پيوسته با زارى و ترس همراه مىباشد .
خدا را بسيار ياد كردن رستگارى را به همراه دارد و موجب مىشود كه رحمت الهى از آسمان فروبارد و اين نشانهء مؤمنان است ، زيرا منافقان جز اندكى به ياد خدا نمىافتند .
اين سخنى كوتاه دربارهء ذكر خدا بود ، امّا تفصيل آن را مىتوانيم با تأمّل در آيات زير دريابيم :