آن براى مدح باشد يعنى : « اخص عينا » ، شرب هم بنفسه و هم يا باء متعدى مىشود « شربها - شرب بها » هر دو يكى است ، لذا در مجمع فرموده : باء مزيد است .
يُفَجِّرُونَها
حاكى است كه هر كجا را اراده بكنند ، چشمه در آنجا جارى مىشود و اين حاكى از آنست كه اهل بهشت خدا صفت مىشوند ، همه كارها يا لا اقل بعضى از آنها را با اراده انجام مىدهند ، يعنى بمحض اينكه اراده كردند كار خود به خود انجام مىشود . در اين زمينه رواياتى نقل شده است .
7 -
يُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَ يَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً
منظور از مستطير گسترده بودن و رسيدن به نهايت است ، شرّ عذاب آن روز مىباشد نذر همان نذر معروف است ، تفسير آن به اتمام واجبات خلاف ظاهر است يعنى آنها در دنيا داراى اين صفات بودند ، آمدن نذر به علت شأن نزول است .
8 -
وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً
.
ضمير « حبّه » راجع به طعام است يعنى در حالى كه آن را دوست مىدارند و به آن احتياج دارند ، مسكين و يتيم و اسير حاكى از وقوع واقعه به خصوصى است .
9 -
إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً
آنها عليهم السّلام اين كلمه را به زبان نياوردهاند ، بلكه سخن ضمير آنهاست كه خدا بيان فرموده است منظور از وجه ، توجه و رو كردن خدا و استفاضه از رحمت و رضاى اوست ، جزاء عوض و مقابل به مثل ، شكور تشكر و تعريف و ثنا گويى است ، اين آيه خلوص نيت آنها را به نحو احسن نشان مىدهد .
10 -
إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً