فريب نيستند .
21 -
أَمَّنْ هذَا الَّذِي يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُ بَلْ لَجُّوا فِي عُتُوٍّ وَ نُفُورٍ
.
فاعل « امسك » خداست يعنى اگر خدا روزى خويش را قطع كند اين كيست كه به شما روزى مىدهد و چون كفّار جوابى ندارند در جواب فرموده :
اينها در اثر ادامهء طغيان چنين شدهاند .
22 -
أَ فَمَنْ يَمْشِي مُكِبًّا عَلى وَجْهِهِ أَهْدى أَمَّنْ يَمْشِي سَوِيًّا عَلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ
.
اشاره است به دو حال انسان ، يكى اينكه سر بلند كند و آيات حق و راه راست را ببيند ، ديگرى اينكه سر پائين انداخته و بدون توجه راه رود ، معلوم است كه اوّلى هدايت يافتهتر است و به مقصود مىرسد ، كفّار در اثر لجاجت با حق مانند آدم دوم هستند كه بالاخره به سعادت نمىرسند ، كلمهء « اهدى » با صيغهء تفصيل در رابطه با يمشى » است و گرنه كفار هيچ هدايت ندارند .
در كافى از حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام در تفسير اين آيه نقل شده «
قال ان اللَّه ضرب مثلا ، من حاد عن ولاية على عليه السّلام كمن يمشي على وجهه لا يهتدى لامره و جعل من تبعه سويا على صراط مستقيم و الصراط المستقيم امير المؤمنين عليه السّلام »
( برهان از كافى ) .
ناگفته نماند اين گونه روايات از قبيل تطبيق است نه تفسير ظاهرى .