اين آيه مظهري است از مبارك و دائم الخير بودن خدا و آن اينكه خداوند زمين را رام و منقاد كرده كه همه تصرفات را مىشود در آن نمود ،
فَامْشُوا فِي مَناكِبِها
يكى از مظاهر رام بودن آنست ، همه جاى زمين منكب و شانه آن مىباشد و آن اشاره به كروى بودن زمين است .
وَ إِلَيْهِ النُّشُورُ
يعنى : همانطور كه ذلول كردن زمان خاص خداست همانطور زندگى بعد از مرگ خاص اوست .
16 -
أَ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يَخْسِفَ بِكُمُ الْأَرْضَ فَإِذا هِيَ تَمُورُ
تهديد و استنتاج است از آيه فوق ، منظور از
مَنْ فِي السَّماءِ
گويند ملائكه موكل به عذاب هستند و گويند مراد از آن خداست به اعتبار آنكه سلطان و تدبير خدا در آسمان مىباشد و گرنه محال است كه خدا را مكانى باشد
فَإِذا هِيَ . . .
يعنى زمين در حال فرو بردن شما مضطرب و در زلزله خواهد بود .
انسان فكر مىكند كه در زندگى استقلال دارد ولى زندگيش به تار مويى بسته است . به نظر آوريد زلزلهها را كه در عرض چند ثانيه همه را تار و مار مىكند .
اين آيه و آيهء بعدى نشان دهندهء آن است كه گاهى زمين از رام بودن خارج مىشود .
17 -
أَمْ أَمِنْتُمْ مَنْ فِي السَّماءِ أَنْ يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حاصِباً فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ
عذاب ديگرى است كه اگر خدا بخواهد مىآورد و آن طوفانى است كه سنگ و سنگريزه پرتاب مىكند ، نذير به معنى انذار و عقوبت خدايى است . اين هواى آرام اگر در اثر اختلاف حرارت آن ، به حركت در آيد ، ساختمانهاى بزرگ را مانند پر گاهى به هوا پرتاب مىكند ، به نظر آوريد طوفانهاى سهمگين را .