تبروهم : بر ( بكسر اوّل ) احسان و نيكى « ان تبروهم » اينكه احسان كنيد به آنها .
مقسطين : عدالت كنندگان . چنان كه قاسطين به معنى ظالمين است .
ظاهروا : مظاهره : كمك كردن به يكديگر ( هم پشتى كردن ) .
شرحها
در تعقيب مطالب گذشته در اين آيه فرموده : شما مسلمانان بايد از ابراهيم عليه السلام و ياران او درس بگيريد كه به اقوام خويش گفتند : مادامى كه به خداى واحد ايمان نياوريد ما از شما بيزار و كناريم .
آن گاه فرموده : اين دستور فقط در باره كسانى است كه محارب مىباشند و با شما در جنگ هستند و شما را از ديارتان بيرون كردهاند ، اما آنها كه با شما كارى نداشته و به فكر مسالمت هستند مانعى نيست كه با آنها نيكى كنيد .
4 -
قَدْ كانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْراهِيمَ وَ الَّذِينَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْكُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ
.
از « قومه » معلوم مىشود كه ابراهيم غير از لوط ، در بابل ايمان آورنده داشته است و به مشركان گفتهاند كه ما از شما و از اصنامتان بيزار هستيم .
كَفَرْنا بِكُمْ وَ بَدا بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ الْعَداوَةُ وَ الْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّى تُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَحْدَهُ
.
تفسير « براء » است يعنى بيزاريمان يكى انكار دين شما ، ديگرى عداوت نسبت به شما ، سومى ادامهء بيزارى است مگر آنكه به خدا و وحدانيت او ايمان آوريد ، « وحده » حال است از « اللَّه » .
به نظر مىآيد : منظور از عداوت دشمنى ظاهرى و از بغضاء تنفر باطنى است .