زيرا آنها هم مىگويند : آفريننده و مدبر آنها خداست ، ميان آيات كون آيات قرآن تطابق هست .
آسمانها و زمين ذاتا ممكن الوجود هستند ، بدون علّت واجب ، محال است كه موجود بشوند ، و نيز با نظم موجودشان دلالت بر وجود ناظم و مدبر دانا و توانا دارند .
فِي السَّماواتِ
معنايش آن نيست كه سماوات ظرف آيات مىباشند و خودشان آيات نيستند بلكه آنها خودشان آيات وجود خدا و توحيد او هستند نظير
وَ مِنْ آياتِهِ خَلْقُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
روم / 22 ،
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لَآياتٍ لِأُولِي الْأَلْبابِ
آل عمران / 190 .
گويى : منظور از آمدن « فى » اشاره به جهات و انواع آيات است كه همه آنها سماوات و ارض را تشكيل مىدهند . منظور از « مؤمنين » كسانى هستند كه به حقائق تسليم مىشوند و روح عناد و لجاجت ندارند ، تنها روح تسليم در اينجا كافى است .
4 -
وَ فِي خَلْقِكُمْ وَ ما يَبُثُّ مِنْ دابَّةٍ آياتٌ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ
.
خلقت انسان و حيوانات غير از خلقت آسمانها و زمين است آن دو مصداق « ما بينها » هستند كه در بسيارى از آيات آمده است ، آفرينش انسان و حيوان كه مادهء زنده و جاندار هستند ما وراء آفرينش مادهء بيجان است ، آفرينش آنها و پيدايش حيات در روى زمين و اعضاء و جوارح آنها ، هزاران دليل و آيه بر وجود و تدبير خالق دانا و توانا است .
خَلْقِكُمْ وَ ما يَبُثُّ
دلالت بر استمرار دارد يعنى آنهايى كه آفريده شده و آنهايى كه آفريده مىشوند
لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ
كسانى هستند كه در پى يقين و در جستجوى آنند .