16 -
يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ
.
يعنى : عذابهايى كه براى بيدارى
لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ
است نتيجه نمىدهد ، مىرسد به روز قيامت كه روز گرفتن به صلابت است ، تقدير آن چنين است « اذكر يوم نعذب العذاب الاكبر » ، احتمال دارد كه مراد عذاب استيصال در دنيا باشد مانند « بدر » و غيره .
17 -
وَ لَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَ جاءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ
.
از اين آيه تا آيهء 33 ماجراى موسى و فرعون و غرق شدن فرعونيان نقل مىشود كه شاهد عينى بر عذاب دنياست ، و نيز مىشود اشاره باشد به آنكه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله از مكه خارج خواهد شد .
« فتنا » يعنى : در معرض آزمايش قرار داديم كه آيا ايمان مىآورند يا نه ؟
قَوْمَ فِرْعَوْنَ
شامل خود فرعون نيز هست چنان كه در
وَ أَغْرَقْنا آلَ فِرْعَوْنَ وَ أَنْتُمْ تَنْظُرُونَ
بقره / 50 نيز شامل فرعون است « كريم » يعنى : بزرگوار و متصف به صفات پسنديده و داراى كرامت ، منظور از آن موسى عليه السّلام است .
18 -
أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبادَ اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
.
جملهء اول بخشى از رسالت موسى عليه السّلام است كه نجات بنى اسرائيل بوده باشد . نظير :
فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنِي إِسْرائِيلَ وَ لا تُعَذِّبْهُمْ
طه / 47 ،
عِبادَ اللَّهِ
در مقام استرحام يعنى اينان كه تو عذابشان مىكنى بندگان خدايند .
به نظر بعضى
عِبادَ اللَّهِ
منادى و مراد از آن فرعون و قوم اوست ، يعنى بدهيد به من آنچه را كه امر مىكنم اى بندگان خدا ، ولى مطلب اول صحيحتر است .
إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ
در عين اينكه حاكى از رسالت اوست ، اشعار مىدارد كه من در خواستن بندگان خدا قصد خيانت ندارم ، بلكه پيامبر امينم ، نمىخواهم