دع نشان مىدهد كه به شدت و بىآنكه اعتنايى به آنها بشود در آتش انداخته مىشوند ، « يوم » ظاهرا بيان است براى « يومئذ » و يا به تقدير « اذكر » مىباشد
هذِهِ النَّارُ
يعنى « يقال لهم هذه النار . . . » 15 -
أَ فَسِحْرٌ هذا أَمْ أَنْتُمْ لا تُبْصِرُونَ
.
جواب آنهاست كه وعده آتش را سحر مىناميدند اين آيه نظير آنست كه خدا فرموده :
وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَ لَيْسَ هذا بِالْحَقِّ
احقاف / 34 ، « ام » متصله است . به نظر بعضى منقطعه و به معنى « بل » است يعنى شما نمىبينيد .
16 -
اصْلَوْها فَاصْبِرُوا أَوْ لا تَصْبِرُوا سَواءٌ عَلَيْكُمْ
.
امر و نهى در « فاصبروا - لا تصبروا » راجع به « اصلوها » است يعنى : بچشيد آن عذاب را در آن خواهيد بود ، صبر كنيد يا نكنيد ، نظير
سَواءٌ عَلَيْنا أَ جَزِعْنا أَمْ صَبَرْنا ما لَنا مِنْ مَحِيصٍ
ابراهيم / 21 « سواء » خبر مبتداست يعنى : « هما سواء عليكم » ضمير تثنيه راجع به صبر و عدم صبر است .
إِنَّما تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
يعنى : خدا در اين عذاب به شما ظلم نمىكند ، بلكه اعمالتان است كه با آنها مجازات مىشويد ممكن است تعليل صدر آيه باشد ، به هر حال ، آن از دلائل تجسم عمل است .