شرحها
در اين آيات دو مطلب مطرح است ، اول حالات اهل بهشت كه مناسب بود بعد از حالات اهل جهنم ذكر شود ، تا جريان بيم و اميد و تبشير و انذار كه از دأب قرآن مجيد است عملى گردد . دوم : استدلال به معاد است از راه تهديد و عينيتها و اينكه انسان در مقابل ارادهء حق قدرت مقاومت ندارد ، اين استدلال با آيه اخير تكميل مىشود . و آن نظير
أَ فَعَيِينا بِالْخَلْقِ الْأَوَّلِ
است .
31 -
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ غَيْرَ بَعِيدٍ
.
لفظ « ازلفت » درباره بهشت سه دفعه در قرآن مجيد آمده است
وَ أُزْلِفَتِ الْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ
شعراء / 9
وَ إِذَا الْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ
تكوير / 13 ، از اين آيه معلوم مىشود كه بهشت بسوى اهل تقوى آورده خواهد شد نظير
وَ جِيءَ يَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ
فجر / 23 . گويند : « غير بعيد صفت موصوف محذوف است يعنى » « في مكان غير بعيد » طبرسى رحمه اللَّه فرموده : صفت مصدر محذوف و تقدير آن « ازلافا غير بعيد » است .
32 -
هذا ما تُوعَدُونَ لِكُلِّ أَوَّابٍ حَفِيظٍ
.
هذا اشاره است به ثواب موعود در آيهء قبلى ،
لِكُلِّ أَوَّابٍ . . .
خبر بعد از خبر است ، يعنى « هذا لكل اواب حفيظ » مراد از « اوّاب » در كلمهها گفته شد « حفيظ » يعنى بسيار حفظ كنندهء پيمانهاى خدا از اينكه ترك و ضايع شوند .
33 -
مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ
.
بيان اواب حفيظ است خشيت از خدا در غيب ، خشيت از عذاب خداست با آنكه عذاب خدا را نمىبيند .
چنان كه طبرسى و ديگران فرمودهاند . قلب منيب قلبى است كه پيوسته به