شرحها
در اين آيات مىخوانيم : قرآن از جانب خداى توانا و حكيم نازل شده آسمانها و زمين به حق آفريده شدهاند ، على هذا بايد قيامت باشد ولى مشركان از آن روگردانند . معبودهاى باطل چيزى نيافريده و شريك خدا در آفرينش نيستند .
مشركان گمراهند كه چيزهاى جواب نگو را مىخوانند و در آخرت دشمن آنها خواهند بود ، آنها آيات بينات را سحر مىنامند حال آنكه از جانب خدا نازل شدهاند .
ناگفته نماند : شرك در امروز بدتر از شرك در زمان نزول قرآن است ، آن روز بتهاى بيجان معبود بودند . امروز طاغوتها كه هزاران بار از بتهاى سنگى و چوبى خطرناكتر مىباشند .
اين آيات تا قيامت در ساختن بشر و كشاندن او به سوى توحيد در حد اعلاى و ضرورت خواهند بود .
1 -
حم
.
اين كلمه در قرائت كوفى يك آيه مستقل حساب شده است ، و آن متخذ از على عليه السّلام است ، دربارهء اين كلمه در سورههاى پيشين صحبت كردهايم .
2 -
تَنْزِيلُ الْكِتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ
.
اين آيه عينا در اول جاثيه و غافر نيز آمده است ، و در دو سورهء گذشته روشن گرديد ، وصف عزيز و حكيم در رابطه با آنست كه خدا در كار خويش تواناست و كار را از روى حكمت و مصلحت انجام مىدهد .
3 -
ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما إِلَّا بِالْحَقِّ وَ أَجَلٍ مُسَمًّى
.