وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ شَكُورٌ
.
اين سخن يك مطلب مستقلّى است ولى به قرينهء صدر آيه منظور از حسنه همان مودت ذى القربى است چنان كه در روايات اهل بيت عليهم السّلام آمده است .
مراد از
نَزِدْ لَهُ فِيها حُسْناً
شايد
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها
انعام / 160 باشد على هذا منظور از « حسنا » ثواب عمل است ، غفران و شكور بودن خدا سبب اين زيادت مىباشد .
24 -
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً فَإِنْ يَشَإِ اللَّهُ يَخْتِمْ عَلى قَلْبِكَ
:
در الميزان فرموده : روايات اهل بيت عليهم السّلام حاكى است كه آيهء
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ . . .
تا چهار آيهء بعدى همه دربارهء مودّت اهل بيت عليهم السّلام نازل شدهاند لازمه اين سخن آنست كه همهء اين چهار آيه در مدينه نازل شده باشند ، على هذا منظور از :
أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى . . .
اشاره به سخن بعضى از منافقان است و آيهء
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ . . .
در رابطه با توبه كنندگان از آن سخن مىباشد ، آنچه الميزان مىگويد مضمون روايت پانصد و هفتاد و چهار روضهء كافى است كه از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل شده است .
بنا بر اين . منظور از آيه آنست كه منافقان مىگويند : مودّت ذى القربى را بر خدا دروغ بسته است ، ولى اين سخن درست نيست ، زيرا اگر خدا مى - خواست قلب تو را مهر مىكرد و باب وحى را بر تو مىبست ، ولى خدا خواسته كه اين مطلب را بر تو وحى كند ، در نتيجه حق را بيان و باطل را محو گرداند چنان كه فرموده :
وَ يَمْحُ اللَّهُ الْباطِلَ وَ يُحِقُّ الْحَقَّ بِكَلِماتِهِ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
.
مضارع آمدن « يمح - يحق » دلالت بر استمرار دارد ، يعنى سنّت جاريهء