تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ
.
اين آيه و آيهء بعدى در رابطه با مؤمنان است چنان كه آيات قبل در رابطه با كفار بود ، منظور از
اسْتَقامُوا
ادامه دادن به راه حق است يعنى : گفتند :
پروردگار ما خداست و تا دم مرگ در آن ايستادند و آن را ادامه دادند .
ظهور آيه در آنست كه نزول ملائكه به وقت مرگ خواهد بود و گرنه اين نزول و گفتگو در زندگى عادى براى كسى اتفاق نيفتاده است .
آن وقت ملائكه خواهند گفت : از عذاب نترسيد و مژده باد شما را بهشت موعود .
در مجمع البيان از محمّد بن فضيل روايت شده كه از حضرت رضا صلوات اللَّه عليه معنى استقامت را پرسيدم فرمود : به خدا همانست كه شما در آن هستيد « هى و اللَّه ما انتم عليه » و از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل مىكند كه نزول ملائكه به هنگام مرگ خواهد بود .
31 -
نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ
.
مراد از اولياء بودن همان تسديد و تأييد مؤمنان از جانب خداست ، اين ولايت از جانب خدا به ملائكه تفويض شده است ، امّا حراست ملائكه و روزى رساندن و سائر كارها كه به آنها محول شده است در زمينهء مؤمنان و كافران هر دو است .
مراد
وَ فِي الْآخِرَةِ
آنست كه : همانطور كه در دنيا ياران شما بوديم و تأييد و تسديد شما بر ما محول شده بود در آخرت نيز همانطور خواهيم بود .
از تفسير قمى نقل شده « نحن اوليائكم في الحياة الدنيا قال : كنا نحرسكم من الشياطين و في الاخرة اى عند الموت » .
وَ لَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ
.