تَغْلِبُونَ
.
يعنى به وقت خواندن قرآن گوش ندهيد و مشغول سر و صدا باشيد تا غالب شويد و نگذاريد يارانش بشنوند و نگذاريد به راحتى بخوانند ، اين سخن حاكى از كمال عجز آنها در مقابل قرآن است . آن گاه در مقابل تهديد آنها فرموده است :
27 -
فَلَنُذِيقَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا عَذاباً شَدِيداً وَ لَنَجْزِيَنَّهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي كانُوا يَعْمَلُونَ
.
مراد از « اسوء » همانست كه گفتند :
الْغَوْا فِيهِ
يعنى : در مقابل اين كار قبيحتر ، بدترين عذاب را به آنها مىچشانيم ، على هذا اين تهديد فقط در مقابل آن عمل است ، به نظر بعضى ، اسوء به معنى سوء است و تفضيل مراد نيست . آن وقت شامل همهء گناهان مىشود و شايد منظور آن باشد كه همهء عذابها « اسوء » هستند .
28 -
ذلِكَ جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ النَّارُ لَهُمْ فِيها دارُ الْخُلْدِ
.
لفظ « النار » بيان است از « جزاء » ، جملهء
ذلِكَ جَزاءُ أَعْداءِ اللَّهِ
مبتدا و خبر است از لفظ
فِيها دارُ الْخُلْدِ
فهميده مىشود كه ( نعوذ باللّه ) آتش از شش جهت بر آنها محيط است ، نظير :
أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها
كهف / 29 .
جَزاءً بِما كانُوا بِآياتِنا يَجْحَدُونَ
.
اين جمله نشان مىدهد كه حجت بر آنها تمام شده و كلام حق را كما هو حقه دانسته و انكار كردهاند ، عذاب مربوط به چنين كفار است . يعنى آنها « كافر عن عناد » هستند نه « كافر عن جهل » .
29 -
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا رَبَّنا أَرِنَا الَّذَيْنِ أَضَلَّانا مِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ نَجْعَلْهُما تَحْتَ أَقْدامِنا لِيَكُونا مِنَ الْأَسْفَلِينَ
.
منظور از جن و انس همان « قرناء » است كه گذشت . غرض از
نَجْعَلْهُما . . .
رسيدن به نهايت ذلت است . لفظ ماضى « قال » بعلّت محقق الوقوع بودن مىباشد .
30 -
إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا