فِي الْأَرْضِ أَلا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
« از اين دو آيه معلوم مىشود كه منظور از
لِمَنْ فِي الْأَرْضِ
اهل ايمانند نه همه اهل زمين و نيز حاملان عرش و آنان كه در اطراف آنند همه ملائكه هستند و در آخر سوره « زمر » خوانديم
وَ تَرَى الْمَلائِكَةَ حَافِّينَ مِنْ حَوْلِ الْعَرْشِ
در اينجا چند مطلب قابل ذكر است .
اول : ملائكهاى كه مشركان آنها را شريك خدا مىدانند مطيع خدا مىباشند و خدا را در مقابل جلال و بىنيازيش تسبيح و در مقابل نعمتهايش حمد ميكنند مراد از
يُؤْمِنُونَ بِهِ
ايمان آنها به توحيد و ربوبيت و شريك نداشتن خداست ، نه به اصل وجود خدا .
دوم : اين آيه مصداقى از
غافِرِ الذَّنْبِ
و يكى از حقائق بسيار اميدوار كننده است ، اجازهء استغفار به ملائكه بيهوده نيست ، و دعاى آنها پيش خدا مقبول است واى به حال انسان كه از اين درياى رحمت حظى نداشته باشد ، خدايا به محمّد و آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و به رحمت بىپايانت قسم مىدهيم ما را نيز مشمول استغفار ملائكه بفرما .
سوم : آيهء شريفه نشان مىدهد كه عرش يك شىء محدود و داراى ابعاد و اطراف است و آن چنان كه از روايات معلوم مىشود محل صدور فرمان الهى راجع به ادارهء جهان است چنان كه در آخر سوره زمر نيز گفته شد .
چهارم : از حضرت رضا صلوات اللَّه عليه نقل شده كه فرمود :
الذين آمنوا بولايتنا .
و از امام صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده كه فرمود :
« ان للَّه ملائكة يسقطون الذنب عن ظهور شيعتنا كما يسقط الريح الورق في اوان سقوطه و ذلك قول اللَّه تعالى الذين يحملون . . . » .
رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ