تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 341

مساهمون:

ص٣٤١
إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
در رابطه با
فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ . . .
تا آخر است ، يعنى خدايا تو قادرى ، آمرزيدن و عذاب كردن در دست توست ، حق داريم كه چنين خواهشى از تو بكنيم و تو كار به مصلحت ميكنى و حكيم هستى و به نياز آنها واقف مىباشى . 9 -
وَ قِهِمُ السَّيِّئاتِ وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
. به نظر الميزان منظور از سيئات ، اهوال و شدائد عرصات قيامت است غير از عذاب جحيم . ناگفته نماند : گر چه خدا به اهل ايمان وعدهء بهشت داده است ولى رسيدن به آن وعده هزاران مخاطره و انحراف در سر راه دارد ، اينكه از خدا بخواهيم و بخواهند تا از انحرافها حفظ كند تا وعدهء خدا در آيد يك امر واقعى و لازم است ديگر نمىتوان اشكال كرد كه با وجود وعدهء حتمى خدا ، دعا و خواستن وجهى ندارد . به نظر مىآيد « سيئات » دوام اعم از اوّل و شامل عذاب جهنم نيز است و گرنه فوز عظيم قابل توجيه نخواهد بود ، در هر حال ، سيئات و بالها همان اعمال دنيوى هستند كه به و بال و عذاب آخرت تبديل شده‌اند .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 341 | على اكبر قرشى بنابى